Ganun kasi ata talaga. When people think they’ve reach their limit, they tend to destroy themselves so they have something to rebuild. They don’t consider going higher and higher, advancing further and further. Yung akala na nilang okay na, kuntento na sila dun, tapos magsasawa sila, sisirain nila buhay nila, tapos aayusin nila. Kasi nga naman, pag ganun nalang ng ganun, nakakasawa.

History repeats itself… for stupid people. Sa mga taong matatalino, there’s no other way than to go forward.. or higher.. whichever sound better. Haha. Ayun nga. Consider just going forward when you THINK you’ve gone too far. Don’t do “Destroy-Yourself-And-Rebuild-It-Again” for fun or as a hobby. No one knows when and where the road ends but it’s good to know that when you go nowhere but forward, you’re one step closer to it.

Goodnight din, Sis! Hope you’ll have a good sleep!”

fuck talaga, nanakawan ako.

yesterday i made punta to the birthday party of my high school friend who is currently making aral sa ust ngayon. syempre im not gonna go na sana kasi puro mga friends nya from ust yung nandun, ede im gonna be put out of place lang from their uber mediocre culture, pero sumama na rin ako out of shame para sa friend kong magtatampo raw sakin if hindi ako pumunta. besides, birthday naman nya so i made bigay na. and sabi nung isa pa naming high school barkada, she’s gonna go rin daw so may kasama naman ako. eh fuck, hindi nagpunta. so ayun, na-op rin ako sa mga super mediocre na thomasians, at kinailangan ko talagang magtiis sa sobrang tangang kultura ng mga hampaslupa.

and guess what, speaking of hampaslupa, ninakawan ba naman ako ng mga pakshet na bobong hindi naman nakapasa ng acet?! i didnt bring food kasi dahil nga sobrang biglaan lang yung invitation ng friend ko, but if ever napaaga siya, i will make volunteer pa talaga para sagutin yung catering. so i told her about it. “bhe,” i said, bhe ang tawagan namin kasi we used to role-play as lovers nung hayskul, “wala akong dalang food eh. okay lang ba?”

she told me na okay lang naman daw. and then i made banat a joke, “sorry bhe ah, lam mo kasi hindi ako sanay magdala ng food sa mga outings, so i made sure na lang that i made dala a lot of money.”
actually, it’s not a joke. as usual, marami talaga akong pera. around seven hundred yata. i know that’s still kinda sad for a super talino and super mayamang atenista like me, pero since we’re gonna go to a sobrang mumurahing resort lang naman nearby and since super mumurahin lang ng mga thomasians, i thought it’s not a bad amount na.

im so fucking sure talaga na may pera ako nun. kasi mom gave me five hundred bucks before she left home for work (my mom manages our own technology company nga pala). plus yung halos three-hundred na natira from last week’s allowance, i have about eight hundred. eh syempre i had to communicate with my high school friend. but then she cant text me kasi i’m smart and she’s using sun cellular (my god, imagine that! how cheap. kinagat ang super amoy-araw na offer ng pang-promding network. buhay-squatter talaga). so i had to buy that 50-peso load na seven days unlimited texts (which is so, oh my god, kadiri talaga). ede ayan, halos seven hundred na yung money ko.

eh malay ko ba naman na while i made that joke, meron palang thomasian who was making pakinig to me. well of course makikinig talaga sya sakin. atenista ako eh. whatever comes out of my mouth is so full of brilliant ideas. well anyway, ayun. so habang we were making langoy to the eww so init na tubig dahil siguro nagdisperse na yung heat from those super kadiring putikang thomasian bodies, may mga naiwan (leftovers) na thomasians dun sa table where we made lagay our bags. and im sure, someone was making panood to me while i took off my shirt to make pakita my super attractive atenean body and i made lagay my authentic tommy hilfiger wallet sa bag ko. and then yun, while i was making tiis talaga na wag masuka dun sa tubig out of respect na lang sa high school friend kong may birthday kahit na diring-diring na talaga me to those retards in the pool, one of those cock-sucking thomasians made bukas my bag and stole my money. so fucking kakainis.

oh well, wala naman akong evidence pero common sense na lang na sila yun. mahirap lang sila eh. i didnt make hanap na kung who among them yung nagnakaw ng money ko. i mean, thomasians are poor fucked up pitsqueaks who are so uhaw sa tubig españa (uste), just like what my super brilliant fil12 profs say when they talk about post-modernism and marxism (i bet none of those stupidong thomasians know what im talking about). you know, yung mga super poor na mga anak-putik like them are sometimes left without a choice other than making nakaw on other people’s money, so instead of making galit to them dahil baka mamaya kung ano pang super smart na salita ang lumabas from my purely atenean mouth, i just thought na it’s my way of helping poor people.

although syempre, i also felt pagkainis for them. i mean, we ateneans, even though we’re the smartest people in the world, we have feelings too. there was a time nga talaga na gusto ko na sanang makipag-fist fight with them. they’re so mayabang kasi eh, despite the fact that i made tiis to my own emotions, cuz we ateneans are not making padala to our urges. we use our brains. there’s this thomasian guy who thinks he’s so darn fucking hot that while i was making shower in the (duh) shower, he walked around naked ba naman? i cant make paniwala nga how he managed to be that confident about himself. well of course i didnt look. i mean, we ateneans always have bigger members. pero the nakakainis na part here is he was like making lakas his boses, “oy maghuhubad ako ah. tangina pare pakialam ko sa titi mo meron din ako nyan. ganun nga kami sa locker room ng boys sa ust eh, lahat kami nakahubo.”

so mediocre talaga. he’s like making parinig to me pa talaga?! kaya nga i got even more disgusted eh. i mean, we ateneans, even though we’re guys? we dont just go around the public naked cuz our bodies are so mamahalin. like, if you make your body public, it’s so cheap. we ateneans have always been told through our jesuit, catholic, filipino education that our body is the temple of the holy spirit. no wonder sobrang babang uri ng mga people ang mga thomasians.

sigh.. they’re so grabe talaga. of course i didn’t make sermon on him na kasi he’s gonna have access pa to quality ateneo education. pero im never gonna go out na talaga with those dimwitted cocksuckers. hay naku, thomasians… they so fucking make chupa to my atenean dick. kaya nga bagay na bagay talaga silang magchampion sa uaap season 69 eh.

siguro it’s just that we ateneans aren’t in the same dumb stupid boat like the thomasians. if that happened, maghahalo ang mga kulay namin. result? green. away talaga to…
“god is a thomasian”
since napag-usapan na rin lang natin ang mga thomasians sa previous blog post ko, i remembered tuloy the time when (confetti made of recycled manila paper) ust finally won the championship against (fireworks imported from hawaii and a red carpet from hollywood) ateneo, may isa na naman akong high school friend galing sa eww so mabahong uste na nagyabang sakin tungkol sa championship nilang mga chuapero.

habang pinag-ayos ko ng kama yung muchacha naming graduate ng nursing sa ust kasi matutulog na ko nun, may tatak pa man din ng ateneo yung bedsheet ko pati yung mga pillows, nagtext yung high school friend ko. knowing na sa ateneo ako nag-aaral, i mean.. sa batch kasi namin ng about 100 people, ako lang ang nakapasa ng ateneo, yung anim sa eww-so-mabaho-rin na up, yung iba sa ust, yung iba sa skwelahan ng mga berdeng baka na may beri-beri pa yata kaya naninilaw yung isang gilid (feu yata yung name ng school, di ko kilala eh), tas yung iba sa mga pipichuging schools na lang from all around the corner, ako lang *ahem* ako lang ang kapasa ng ateneo. and that happens in real life (duh, nangyari na nga sakin eh). out of about 100 high school graduates, isa lang sa kanila ang nakakapasa ng ateneo. pag bumagsak, dun sila sa mga less competent schools.

so anyway, knowing na ako nga lang sa batch namin ang nakapag-aral sa ateneo, he texted me. he was making asar to me daw na nanalo sila. of course, on my part, ang yabang ng dating nya. but then i realized, thomasian to, nagpapapansin lang, naghahanap lang ng dahilan para itext ng isang atenistang katulad ko para i-adore nya for the rest of his life at i-save sa inbox ng cellphone nyang dadalhin nya sa loob ng kabaong nya until death, at hindi nya pa rin buburahin yung reply ko till then kasi nga pagdating daw sa gate of heaven hahanapan ka raw ni san pedro ng isang text message from an atenean (imagine that, sa sobrang taas ng quality of education namin, pati heaven narating?). so ayun, instead of making galit to him, i told him na lang, “haha. congrats.”

i mean, we ateneans are really good when it comes to practicing sportsmanship. so ayun, instead of making puna his obvious na kayabangan about the championship, i accepted our defeat as a real man, as a real *ahem* atenean. but then of course friend ko naman yun kaya i also made biro to him. so sabi ko, “if i know, chamba lang yun.”

and do you know what he replied to me?! this is.. oh my god, so against the fourth commandment of the lord our god! sabi ba naman nya, “god is a thomasian.” imagine, he used the name of the lord our god in vain! sobrang bad talaga ng values education sa ust. i mean, kilala pa man rin daw sila as the oldest catholic university in asia ? with the pontifical chuchu whatever pa that they make attach to the university’s name if you’d check out their kulay dilaw-na-taeng website? *spit*

grabe, sobra na talaga yun. god is a thomasian?! that’s the biggest insult i’ve ever heard. papayag ka ba naman na ang god pala na sinasamba natin as the all-knowing almighty father, our only source of wisdom, ay isang pipichuging tomasino lang na hindi nakapasa ng acet? my golly, sobra na talaga.

Responses:

1. FUCK YOU!

2. Ikaw ang nakakadiri. Kung tingin mo na ang Ateneo ang pinakamataas ang standard at nanggaling na sayo na hindi pumapatol ang mga Atenean sa mga hampas-lupang taga UST, edi sana in the first place hindi ka nag-um-effort na mag post ng ganito at magsayang ng 1 oras kakaisip ng mga highfaluting words na if I know ay tinyaga mong hanapin sa diksyonaryong English-Pilipino para lang masabi mo na kayong mga Atenean ay malalawak ang bukabularyo.

3. May pa-GOD GOD ka pang nalalaman. Temple of the holy spirit, eh puta kung makapagsalita ka nilabag mo na agad ang Ten commandments. And if I know, at pinapatunayan na rin ng mga salita mo sa post mo, na isa kang miyembro ng ABC (Ateneo Brokebackers Club), at nung time siguro na naghubad yung Tomasino na yun sa loob ng shower room ay laglag na agad ang brief mo.

4. Ginamit mo pa ang Jesuit-Catholic teaching sa mga panlalait mo sa ibang normal na tao na ka-level mo lang naman (dahil hindi porket Atenean ka ay angat ka na sa iba), ay, sa tingin mo, sino ang nagmukhang pangit ang ugali? Eh kala ko ba mga Atenean ay magagaling? Eh Good Manners and Right Conduct lang hindi mo siguro na perfect nung highschool ka. BULLSHIT!

5. Nakalagay din sa isinulat mong walang hiya na “ eww-so-mabaho-rin na up”. Eh kung titignan mo sa world’s top 500 university ay mas mataas ang rango ng UP sa inyo. Malapit na nga kayong malaglag dahil nasa 450 pataas na kayo. Sino ngayon ang eew?

6. Sinasabi mo na magagaling at matatalino kayong mga Atenean, eh di ka nga makapag straight English dahil sa mga kabaklaan mong kompusisyon ng pananalita.

7. Kung matatalino at magagaling talaga ang Atenean, alam mo kung kelan magbibigay ng conclusion at kung kelan hindi, eh base dyan sa post mo na aminado ka na wala ka naming ibidensya, at base lang sa “Atenean Instincts” mo, na ninakawan ka ng mga taga UST, eh kung dadalhin yan sa Supreme Court, sino ngayon ang matatalo? Edi nakulong ka pa dahil sa SLANDER at LIBEL. BOBO!

8. Kung mayaman, at pang “Atenista” talaga ang buhay mo, sana hindi ka pumasok doon sa highschool na pinagaralan mo na may passing rate lang ng 1% sa ACET. Edi nag mukha kang below average dahil sa highschool na pinanggalingan mo? Ang talas kasi ng dila mo! Ayan tuloy, ikaw lang nagbabaon sa sarili mo.

Pahabol: Wala akong galit sa Ateneo, sayo lang na hampas-lupa ka, kung sino ka man. Pasensya sa mga salitang nagamit ko dito sa aking post. God I seek for forgiveness. Hindi porket sa UST ako mag-aaral, ay gusto ko na rin ang UST.. stand ko lang ang pinaglalaban ko dito.

Haha. Naalala ko lang. Sino ba sa atin ang hindi dumaan sa mga boybands? Aminin. Lahat siguro tayo [pertaining to my generation at sa mga naabutan pa ang panahon na sumiklab ang Backstreet Boys, Westlife, A1, Boyzone, 98 Degrees, Boys2Men, N*Sync, etc.] ay nagdaan sa ganyang klase ng mga kanta. Naalala ko lang kasi nung bata ako, inaabangan ko pa yung countdown sa videoke channel [yun ba title nun?], wala pang Myx o Mtv nun, tas yung mga sikat na kanta pa nun ay mga kanta ng M2M, Michelle Branch, Vanessa Carlton, Savage Garden at iba pa.

Hanggang sa nauso na ang Linkin Park, Limp Bizkit, Gorillaz, at yung sinasabi pa nilang mga kanta ni Britney Spears nung virgin pa siya. Actually di ko na alam kung ano ang nauna sa mga yan, parang tanong ng itlog at manok. Kung merong boybands sa mga lalaki mawawala ba ang Spice Girls para sa mga babae? Ang S-Club 7 na when two become one.. Haha. Paminsan masarap talaga mag reminisce ng mga bagay bagay, ewan ko lang kung bakit ito ang napili kong paksa na alalahanin. Labo.

Kayo ba meron kayong mga bagay, o kung anong aspeto sa buhay sa nakaraan na pinagtatawanan niyo ngayon dahil sa sobrangka-jologan? Yung tipong kinakanta mo pa yung mga songs ng Salbakuta? Nang ma-inlab ako sayo kala ko’y pag-ibig mo ay tunay.. O yung sumayaw sa mga fiesta fiesta na ang tugtog ay Upside Down, thank you very much.. Haha, aminin. Dahil diyan, may naisip ako, magcomment kayo dito sa post kong ito ng mga bagay na kinahihiya niyong nagawa, ginawa at nangyari sa buhay niyo. O diba? Magandang raket ‘to.

Naalala ko pa dati, nakikipag-agawan pa ko sa mga kaibigan ko kung sino ako sa isang grupo. Kunwari ikaw si Mark ng Westlife at o si Justin TImberlake ng N*Sync. Haha. Badtrip.

Wala na kong maisip..

Conclusion: Ayon sa ating pambansang bayani, “Ang hindi marunong lumingon sa pinanggalingan ay masahol pa sa hayop at malansang isda”  ay mali pala. Haha. Kaya wag na kayong mahiya. Magcomment nalang kayo para masaya.

Pahabol: Kakagising ko lang, nagugutom na ko. Aalis na kami mamaya! Vigan, Pagudpod! Here I Come!!

UPDATES

May kasambahay na kami, nung Feb 12 pa.

NakapagPROM na ko at nabayaran ko na rin yung ginastos kong P1,500 dun

Mga bandang 3rd week of Feb nawala ang internet namin

March wala pa rin

Grumaduate na ko ng Highschool nung March 20. Ayoko sanang ipagyabang pero.. sige na nga, 1st Honorable Mention ako grumaduate.

Nagkaroon ng summer job: BUMMER

Naaadik na ko ulit sa Poker

Nagbabalik-loob ako sa DeMolay after ko maging inactive

Akshuli bumisita ako sa isang chapter na gusto ko talaga puntahan – Kalilayan Chapter. Mawawala ba ikaw sa special mention, Raji Aguirre? Haha.

Magtatapos na ang March wala pa rin internet

April 1 kanina.. Kasi mga 3:58AM na ng April 2. Sa wakas nagkainternet na – o joke lang ng PLDT dahil April Fools?

Kakauwi lang galing Embassy

Akshuli di talaga rason ang pagkawala ng internet namin sa kadahilanang hindi ako makapagpost, tinatamad talaga ako at wala akong maisulat na matino. Pero dahil in-demand ako ulit ngayon – [kambiyo] joke lang – magbabalik-loob din ako sa blogging. At sana mapanindigan ko na to. Wala akong maisip.. Teka, may pumasok sa isip ko ngayon. May panibago akong phone ulit, bago lang, pero pareho pa rin ng unit, yung n92 pa rin pero mas bago. Ganito ang nangyari. Dahil masugid na tagasabkrayb ang tatay ko ng plan sa Smart, in-offer-an siya ng rentention plan na papalitan daw ng n96 ang n92 niya na phone. Eto na, dahil nagmaganda, sabi ko yung akin nalang yung papalitan niya dahil ngarag na siya at yung ginagamit niya talagang n92 ay sa’kin nalang. Pumayag. Yes. Spell i-n-g-g-i-t. Ang ganda nung n96. 16gb. Nakakabadtrip tatay ko. Haha. Eto pa isa tungkol sa selepono. Balita ko may nawalan na NAMAN daw ng selepono. Kawawala lang ng phone niya, tas napalitan, tas nawala na naman. Lintsak!

Tsk. Sorry lang kung wala akong ibang masulat dito. Wala talaga akong maisip. Ah! Eto pa pala, tungkol na naman sa selepono. May nagkalat na na mga Recycle Bins sa loob ng mga sosyaling Malls na nakalagay: “We Recycle”. At ang mga nakalagay sa loob, mga lumang cellphones. Ewan ko kung matagal na ang modus operandi na yan pero.. WTH!!! Ang daming mga selepono dun, kung pede lang kumuha at iuwi tas ako nalang magpapagawa nung cellphone.. Nakita ko to sa loob ng bagong mall sa Eastwood. At speaking of the bagong mall, ang ganda. Badtrip. Para siyang mall na punong puno ng christmas lights pag gabi. Parang casino. May malaki pang digital screen na pina-plug ang incoming Harry Potter movie sa July.

Gano nga ba kadalas ang minsan? Joke lang. Naisip ko lang yan. Gano nga ba kaimportante ang cellphone sa mga tao sa Pinas? Para kasi sa akin isa itong necessity. Isang bagay pangkumyunikasyon na kelangan ng mga tao upang maging konektado sa iba. Pero ngayon, marami nang kaartehan ang cellphone. Pede ka ng manood ng tv. Magfikshur fikshur. Kumuha ng bidyow. Pede ka nang maginternet. At kung ano ano pa. Akshuli di pala kaartehan yung term. Basta may term dun. Ang dami ng chor-chor ng cellphone ngayon. Dati kasi naabutan ko pa nung unang sumiklab palang ang cellphone sa mundo. 5110 palang ata ang makikita mong gamit ng mga artista nun. Ngayon makikita mo nalang yung 5110 sa isang Recycle Bin ng cellphone sa loob ng mga malls. O kaya sa mga gulong ng kotse pagkat ginagamit na tong pangkalso. O kaya sa mga paborito mong suking tindahang nagbebenta ng halo-halo dahil ito na ang pangkaskas nila ng yelo.

Wala na ko ulit maisip..

Conclusion: Wala. Error error. Wala na talaga ako maisip.

Pahabol: Nais ko nalang batiin at pasalamat ang mga taong nagpupumilit sa akin magpost ulit. [yak. kala mo naman sikat.]  Kevin Paguio. Raji Aguirre. Aia Solis [sabihin mong di mo ko pinaga-update] Cris Vitug [joke lang. Cris Gutierrez. may hard time lang talaga ako spell surname mo.] At kung sino naman yung mga taong gusto akong magupdate pero ayaw lang sabihin.. Wushooo.

Pahabol Part 2: Ultimate bummer. Walang magawa. Ayoko ng ganito. Gusto ko occupied palagi ako. Tsk. Somebody Help Me!!!!!!

1. Nangupit ako dati ng isang pirasong TEKS sa isang tindahan sa aming village noong bata pa ako. Akshuli kaming dalawa ng kapatid ko yan. Tas tuwang-tuwa kami sa aming ginawang kalokohan at shinare namin ito sa aming mga pinsan. Nalaman ng Tito namin at ginulpi kami. Tas binayaran yung tindahan ng isang libo. Badtrip. Sana sa akin nalang napunta yun. Ngayon ko lang tuloy na-realize na ang mahal pa nung isang libong yun tas dahil sa PRIDE ng Tito ko ay ganung halaga ang binayad.

2. May isa akong kaibigang nakatira sa likod ng isang school na itatago ko sa pangalang AICS (Antipoli Immaculate Conception School). Isang beses ay pumunta kami ng kapatid ko doon at naglaro. Uso pa nun yung beyblade. Nang out of the blue ay napagtripan namin batuhin ng posporo ang bintana ng isang classroom sa school na yun. Una pa-isa-isa lang na posporong may sindi yung binabato namin. Nang naboringan na kami ay sinindihan namin yung isang box at binato sa bintana. After 10 mins. pinuntahan yung bahay ng kaibigan ko at kinausap ang nanay niya. Badtrip, na-timing-an pa na nandun yung nanay niya. Kinonpiskeyt tuloy yung beybalde kit ko.

3. Kolektor ako ng fake IDs. Nakakasama ako sa mga pinsan ko at nakakapasok sa “Embassy” dahil meron akong fake ID. Meron akong voter’s ID, ID ng Greenwich (Sta. Lucia branch), DeMolay ID na edited ang bday, at yung iba di ko na nalala. Nasira na yung laminate nila.

4.Maraming palit na ko ng selpown. Dahilan – palagi kong nawawala. Ultimate mang-wawala ako ng phone. Ngunit kahit ganun ay next in line parin ako sa mga parents ko pag dating sa pamana ng selpown. Mas mataas pa ang rango ko sa kuya ko pag dating sa pag mana ng selpown.

5.Isa ko sa mga kanto boys dati ng village namin at sa school na rin. Wala atang linggo na hindi ako nakasama sa isang inuman. Well, that’s past and I’m really not proud of it. Inom, yosi, etc. Dati nung mga panahong yun natutuwa pa ko. Pero ngayon pag naaalala ko, eew, gross. Haha. Cheap. Pero kahit ganyan ako, hindi parin ako nawawala sa Honors List ng school ko. Responsable parin pagdating sa ekwela.

6.Speaking of eskwela, kaya hindi ako nawawala sa Honors List ay dahil madiskarte akong tao. May kasabihan nga.. ako na, “Daig ng MADISKARTE ang MASIPAG”, dahil kahit anong sipag mo, kung wala ka naman diskarte ay wa epek ka din. Kopya dito.Kopya dun. Ang maganda pa nun, pag medyo nasa TOP ka kasi ng section niyo e sa likod ka nilalagay at ang mga mahihina ang nilalagay sa harap para yun ang matutukan, dun mas masaya magkopyahan. Pag nasa likod ka at kasama mo ang mga wais din ng section niyo.

7.Part time ko ang pag-pipirata. Dahil malaki ang capacity ng aming de-uling na computer at mabilis ang dial-up connection, ako ang official taga-download ng mga bagong movies, bagong episodes ng mga TV series, newest softwares, games at kung ano anong may kinalaman sa mundo ng  pag-pipirata sa World Wide Web. Nag-je-jail break ng Ipod, nang-ha-hack ng mga softwares para maging libre, yung wala ng mga registration at kung ano ano, etc.

8.Tinatawag akong PASTOR ng mga kaklase ko dahil sa aking biglaang pagpapalit anyo. Dating ex-convict (parang si Master Badoodles) na ngayon ay nagbabait-baitang anghel. Dati ang mga GM ko sa selpown ay Green Jokes, ngayon ay salita na ng Diyos. Dati props lang ang bag ko sa school, ngayon.. may laman na kahit papaano – ang Bible. Naging tahanan narin ang Robinson’s Galleria kung saan matatagpuan ang Victory Ortigas.

9.Paminsan naiisip kong mamatay ng isang araw. Yung nakaburol na ko tas nasa loob ng kabaong. Gusto ko kasi malaman kung sino yung mga pupunta dun sa burol, tas kung sino yung iiyak, sino yung hahagulgol tas babangon ako sabay sabi ng “BULAGA! Oy kalma lang! Joke time lang to!”

10.Nag call boy ako isang beses sa may Ermita upang mabayaran ang JS Prom ko na nagastos ko pambili ng sang katerbang Baygon dahil binabahayan na ng lamok ang aming banyo.

Siyam dyan ang tunay at isa ang kwentong barbero. Tanong: Alin diyan ang kwentong barbers lang?

Dahil likas sa atin ang mandamay ng mga tao, gusto kong i-TAG sina… ang lahat ng nasa Blogroll ko.

Conclusion: Masarap talaga maging nasa likod ng klase. Lahat ng bagay ay may paraan. Kung hindi ka makapasok sa mga bar dahil minorde edad ka palang, gumawa ng fake ID. H’wag mang babato ng kahit ano sa loob ng isang paaralan.. kung katabi neto ang bahay niyo. H’wag lang maging masipag, maging madiskarte rin. Payong kaibigan lang, itigil na ang pag-iinom at pag-yoyosi, wala kang mapapala diyan! Tsk. Supportahan ako sa pag-tuligsa ng Harry Potter book series sapagkat tinalo neto ang Bible bilang best selling book of all-time. Paano? Bumili ng biblya at basahin ito. Kung gusto niyo rin ang numero 9, try niyo muna ang Baygon, ma-co-confine kayo nun pero ‘di naman deds, tas malalaman mo na kung sino ang mga bibisita sa ‘yo sa ospital. O diba?Parang ganun narin.

Pahabol: World Peace!

Naaalala ko tuloy yung mga panahong palagi kaming may kasambahay. Pinagtitimplahan ako ng juice habang nanunuod ng cartoon network at nickelodeon. Ngayon may Disney channel na, wala pa nun sa cable namin nung bata ako. Ginigising pa ko dati ng favorite kong yaya tas binubuhat pa ko papuntang banyo, tas dun hinuhuba*** pa niya ko tas iiwan na ko para… maligo na ko. Oo ganun ako katamad gumising dati, kaya palagi akong late sa school. Paminsan siya pa nagtu-toothbrush sa akin, kulang na nga lang nguyain niya yung pagkain tas lulunukin ko nalang sabay sabi ng YUM. Loko lang, hindi ako ganyan katamad, akshuli ako pinakamasipag sa amin e (weh? talaga lang!). Lumaki kami ng kapatid kong nakakatanda sa akin ng isang taon na palaging may kasambahay na nagbabantay sa amin. Naniniwala ako sa mga palabas na tipong “Problem Child” mga ganun, kasi paramis! ganun talaga kami ng kapatid ko dati! Kada 2 buwan ata nagpapalit kami ng kasambahay dahil hindi kinakaya ang hagupit namin ng kapatid ko, nung bata talaga kami pag nag sama kami daig pa namin si Gohan at Trunks na nagfusion (Gotenks). Natatandaan ko pa dati, kumakain kaming lahat, buong pamilya kasama yung kasambahay namin. Kumuha ng tubig yung kasambahay namin, edi tumayo, tas tayo din ako, tas kunwari may pupuntahan. Nilapag na ng kasambahay namin yung pichel ng tubig sabay nung umupo na, BLUGUG! LAGLAG! Paramis, hanggang ngayon hindi ko parin mapatawad ang sarili ko sa ginawa kong yun, inalis ko yung upuan ng kasambahay namin, e medyo chubby-chubby pa yun. Umalog talaga mga fats niya. Pero pagkatapos nun, ayun! gulpe! Naalala ko hinataw ata ako ng walis tambo ng tatay ko nun.

Kung may mga mababait na katulong, meron din naman yung isinusumpa mo na at kung may lakas loob ka lang ay itapon yung mga damit niya palabas ng bahay. Isang beses hindi ata kami natulog ng tanghali ng kuya ko, tas tatakas kami (tumatakas kami gamit yung bintana, dati kasi may daan pa sa likod ng bahay namin palabas). Ayokong ayoko kasi matulog sa tanghali nun bata ako, gusto ko nasa labas ako naglalaro, kahit mainit at mangamoy araw ako. Tas yun, yung ginawa sa akin nung katulong namin kinulong ako sa cr namin tas patay ilaw (yung switch kasi nun nasa labas). Iyak ako ng iyak nun naalala ko, parang batang musmos na nawala sa isang mall. Tas yung kapatid ko naman tinali patiwarik. Joke na lang yan! Pero yan talaga gusto ko mangyari sa kanya. Haha. Joke.

Ayun. I really hate this part right here. Katulong.. kung asan ka man ngayon, magpahanap ka na, para naman guminhawa na buhay ko!! Please!

Conclusion: Mahirap ang buhay ng walang kasambahay, kaya dapat ay maging mabait sa kanila. Pasalamat pa tayo’t napagtyatyagaan pa nila tayo – o kami lang? Haha.

Pahabol: Pasensya kung wala akong matinong masabi. Ang importante ay hindi tayo nagkakalimutan at nagpost na ako muli. Haha.

Jan 9-15 yung fasting namin. Pag patak palang ng alas-dose ng Huwebes, may kagimbal-gimbal na naganap na agad. Joke lang. 12am palang ng madaling araw nung Thursday, dumating ang tatay ko, at may pasalubong siya sa akin. N92 na cellphone. Oha! First day palang nung fasting ko e may blessing na naganap na agad. Eh that’s one of what I’m believing God for this year. To have a new phone. Tas yun, sobrang faithful talaga ni God. GOD IS AMAZING!

Eto pa isa. Kasama rin kasi sa mga faith goals ko na maka-attend ang mga classmates ko ng Victory Christian Fellowship. Yung church kung saan ako nag-chu-church. Jan 14 may naganap na naman na unexpected. Pumunta ang Victory Christian Fellowship sa aming school at nagsagawa ng program dun. Sobrang galing ni God! Hindi lang yung classmates ko yung gusto niyang i-reach out pero yung buong school pa! Sobrang ang saya talaga. Overwhelming gratitude! Kasi during the Fast palang binigay na ni God yung iba kong mga faith goals. At kahit tapos na ang Fast, I still know that He will continue to provide for my needs, give us blessings, continue to use me for the advancement of His kingdom and be a channel of blessings to others. Wew!!

So much for that. Nakakamiss magsulat. Tagal kong di nakapag-post. Pero ganun talaga, kelangan ko muna i-surrender to for God. C-in-onsecrate ko kasi sarili ko kay God. Ayun!

Etong buwan na ito ay buwan ng mga labasan ng… t… Test Results ng mga Universities. Pinaka-unang naglabas ang La Salle sumunod ang Ateneo tas UST. And God is so great kasi pasado naman ako. YEAH!!! UPCAT Results nalang di pa nilalabas! UP! You’re next! Excited na ko na kinakabahan. Sana pumasa ako sa UPCAT. Pag-pray niyo naman ako! Haha.

Conclusion: Simple lang. Trust God and everything else will follow. Put all your trust in Him because God never fails. Just believe in God. Put all your heart to Him. God is faithful and He will never forsake us. For He has a plan for us. Plan to prosper us. Plans to give us a HOPE and a FUTURE!

Pahabol: Congrats kay master badoodles! Tatay na! Special thanks for Raji Aguirre sa pag-pa-plug ng site ko. Haha. Thanks bro! Pasensya kung medyo spiritual yung post ko. Mabilisang post lang to dahil tagal ko nang di nakakapag post.

Nagmomotor ako kanina, bumili kasi ako ng sisig, ulam ko, at hinatid ang isa kong kaibigan sa sakayan. Papunta kami ng simbahan, tas may mga tumiling mga babae na nasa kalye lang, tas parang narinig ko ata na tinawag ako, as in name ko talaga. Sabi nila, SESARYO!! SESARYO! Joke lang ganun lang talaga pag gwapo e. Tsk. Nakakaasar. Tas ayun, nahatid ko na yung kaibigan ko at nakabili na ako ng ulam ko. Yun ulit yung dinaan kong kalsada pauwi, tas biglang nag ssssiiiitttt sila-sila yung mga babaeng kumekerengkeng sa kalsada. Gets mo yun, yung simitsit, parang nagtatawag ng aso. So ako naman, feeling heartthrob (sana tama ispeling), tumigil, pumreno, kasi nga kanina nung papunta palang kami parang narinig kong tinawag yung pangalan ko, kaya ayun, akala ko kakilala ko kaya ako pumreno. BUT NO! Paglapit, hindi ko kilala, tas ang papangit pa nila di sila masyadong biniyayaan ng mukha. (Ang sama ko! Tsk) May kasama pa silang isang bading. Sabay sabi..

Ate1:Kuya, ano daw number nung angkas mo kanina?.. (Patay! Kapal mukha, kala ko naman yung akin ang kukunin, yung sa kaibigan ko pala!)

Ate2:Pati yung sayo.. (YES! Kala ko.. Sipain ko sila e, tinatanggihan nila beauty ko! Haha. LOL)

Sesaryo:Ahh…Ehh..Bawal e.(O diba? Taray!)

Ate3:Bakit naman?

Sesaryo:Kasi.. … … Gusto mo yung sa kuya ko nalang? Single pa kasi yun e. (Hahahahahahaha)

Ate2:Kamukha mo ba? Osige yun nalang. (Inabot ang selpown..)

Sesaryo:(Ang weird, kasi.. Eto sabi ko..) ‘Di ba kayo natatakot sa akin? Mamaya pag abot niyo ng selpown niyo bigla akong umandar? (Diba? No beauty na, no brain pa! Tsk.)

Kuya1.. Daw:Edi kwakwapit kwami. (Yung malanding boses ng bakla)

Sesaryo:Ah. Hahaha. *kunwari nagtype ng number*

Tas ayun, binalik ko selpown nila sabay alis na agad, with matching harurot para maangas! O diba? Hahaha.

Balik tayo sa topic ko talaga. RESPONSIBILITY. Kaya yan yung dahilan ko, at dahilan ko din kung bakit ako naiyak sa “Ang Tanging Ina Niyong Lahat”, ay dahil…

…

…

AALIS NA MOMMY KO!!!! Pupunta siya ng ibang bansa, magtatrabaho, dahil wala na siyang pyutyur dito sa Pinas. January 11 ang alis niya. Akshuli matagal na nyang plano to, matagal na din siyang tinanggap nung employer niya, nataggalan lang pag process ng VISA niya. Kaya ayun, kelangan ko na maging mas responsable, dahil hindi nalang sarili ko kelangan ko alagaan, kundi yung dalawa ko pang kapatid. Na kahit hindi naman ako yung panganay at pangalawa lang ako, kinukuha ko na ang trono (haha, mahadero kasi). Pero hindi, ako lang kasi talaga pinagkakatiwalaan ng nanay at tatay ko sa aming pamilya, dahil nga ako ang masipag, matulungin, masipag mag-aral, mabait(kunwari) para sa kanila, pero pakitang tao ko lang yun! Haha. Joke. Ipagkakaloob sa akin ng nanay ko ang bank account na siyang paglalagyan ng mga sweldo niya. Ganun din ang tatay ko, kasi nga, back to the old house na kami. Naglilipat na kami ng mga gamit namin galing sa bahay ng nanay ko papunta sa bahay ng tatay ko. Kasi nga diba seperated na sila, at kasi nga diba magkapit-bahay lang sila. Kaya ayun, mahirap mag-adjust sa mga mangyayari sa buhay namin pag nawala na ang aming Inay. Ang tatay ko naman, busy-busy-han din sa work at hindi kami maaasikaso nun. Kukuha nalang daw ng long-katuts.

Conclusion: MAHALIN NIYO NANAY NIYO DAHIL IMPORTANTE TALAGA SILA SA ATIN!!!! Wag niyo aawayin or kahit anong pagsasagot (kala mo ang bait ko eh no? kala mo hindi sumasagot sa magulang) Kahit ano man ang nanay niyo, may ngipin o wala, nanay niyo parin sila. Isipin niyo nalang ang paghihirap na dinanas ng nanay niyo nung nasa tyan palang nila kayo? Sobrang sakit nun! (Bakit ko alam? Nanganak na ba ko? Hmmm.) Haha. Kaya wala tayong karapatan na sagutin sila at kung ano ano pa, dahil wala pa tayong napapatunayan sa buhay. Kahit hindi nila naibibigay ang lahat ng gusto natin, basta nabibigay nila lahat ng mga pangangailangan natin, okay na yun. Matuto tayong mag-tiis. Krisis tayo dahil si Obama ang Presidente ng US. Haha. Joke lang. Hindi naman ako against kay Obama. Okay masyado na tong mahaba. Basta mahalin niyo lang ang nanay niyo, dahil baka bukas o makalawa e… Mangibang bansa na rin niyan. Sige kayo, mamimiss niyo yun!

Pahabol: Marami pa sana akong ishe-share tungkol sa nanay ko, kaso masyado na tong mahaba, at baka maiyak din ako. Iyakin pa naman ako.

So, I just had the worst day of my life.

At around 1:30 PM today, at Valley Golf and Country Club, Antipolo City, Mayor Nasser Pangandaman, Jr., Mayor of Masiu City, Lanao del Sur, his father, Secretary Nasser Pangandaman of the Department of Agrarian Reform, and company, beat my defenseless 56-year-old dad and my 14-year-old brother to a pulp because of some stupid misunderstanding on the golf course.

This is a golf course. I have been a golfer all my life, and I have never seen anything like this. NOTHING. This is hard to comprehend. And it happened to my own father and my own brother too. Right in front of my eyes.

My brother and I were playing golf at the South Course of Valley. We were on the 3rd hole, and we see two golf carts going past us, overtaking our flight, and setting up to tee off on the next hole. My dad goes up to them and asks them why they would do that, why they would overtake us without even asking for our permission. Golf etiquette 101. One of the guys says that they’re with the flight in front of us. (So what? That doesn’t give them the right to just pass us WITHOUT asking.) So, we go to the 5th hole. The flight behind us catches up with us, and asks us what caused the hold up. We said that this flight just slipped in front of our flight. So we complained to the marshall. We play the 5th hole and walk towards the next hole, where there is a teehouse, and both the flights in front of us were there, talking with the marshall. The mayor of Masiu City, Lanao del Sur talks with my dad. Things get heated up. Voices were raised. But never, in my wildest dreams, did I ever imagine that someone would pull out a punch. Apparently not. He attacks my father. His flightmates, maybe 2 or 3 of them, rush to his aid and beat up my father. My 56-year-old father. My younger brother and I could not just watch. We rushed to break the fight. My younger brother pleads to the mayor to please stop it. To not hurt my dad. To just stop. His words still ring through my head…”Sorry na po, sorry na po…tama na…tama na po…” With his hands in front of his chest in a praying position. PLEADING. The mayor socks him in the face. My brother defended himself. My dad is still on the ground getting clobbered. My brother is the same way. I try to stop the fight, but all I can do is stop one person. There were 4 or 5 of them attacking now.

Someone breaks up the fight. I thought it was all over. The mayor shouts to his caddy: “Hindi nila kami kilala! Sabihin mo nga sa kanila kung sino ako!” And believe me, I had no idea who this person was. But now I know. He’s the person who, with 4 other men, beat up my 56-year-old father and my 14-year-old brother. He’s the person who sacks a pleading 14-year-old kid in the face. He’s a person who, I am sure, is gonna rot in hell.

I lash out, but my dad held me back. I was screaming my lungs out, shouting to this mayor, telling him about what he had done. I said: “Nakakahiya kayo. Singkwenta’y sais anyos ang tatay ko. And kapatid ko kakatorse anyos. Anong ilalaban nila sayo?”

The mayor looks at my brother, point to his face, and says, “Tatandaan kita!” And he tells me that my brother has a bad attitude and that I need to watch him. WHAT THE HELL?! So, my brother’s bad for defending his father?!

We leave. We walk to the clubhouse to file a complaint. My brother asks for a doctor. My dad could barely walk. Their group comes to the clubhouse, sees my brother. Once again my brother pleads, says sorry, and is crying. He was CRYING, for crissakes. But no. The relentless mayor still punches him in the face, and then sees my dad and goes after my dad again. Him and his friend pull my dad to the ground, pulls at his feet, and steps on him like he’s dirt. I run to him and try to hold him back, holding him back by his shirt, while this other guy and this girl tries to stop me. She tells me to just stop it. I scream in her face “they’re beating my father up and you want me to stop?!” I pull at his shirt–I don’t let go. All I can see was my dad being trampled on. I didn’t even see my brother getting beat up.

People pull them away. I get my dad, and I saw my brother. His right ear was bleeding. I freaked out. I told the receptionists to bring my brother to the clinic. I pull my dad away. People were separating us.

My mom and my older brother come. I tell her Bino’s right ear is bleeding. They both look like they could kill. My dad holds my brother off, I hold off my mom. When I finally got my mom under control, my older brother gets away and I hold him off. Two of the mayor’s bodyguards pull out guns. I embraced my brother from the back, just holding him back, crying. The receptionists came to us, crying, hugging me, my dad, and my mom, whispering to us to just leave. “Maam, umalis na po kayo, may mga baril sila…Maam…umalis na po kayo please…”

I am pretty sure the Secretary of DAR did not take part in the fight, but he just watched all this happen. He watched two of his sons, as we figured out, the other guy was his son, too, beat up my father and my 14-year-old brother. He didn’t do anything to stop it. And this person is what now? A cabinet member. A politician.

Sounds like something out of a movie, doesn’t it? But this is what happened. TODAY. The day after Christmas. To my family. And all I ask for is JUSTICE. The people at Valley Golf did not seem to want to help us. None of the security guards even tried to stop the fight. Right in the clubhouse. I came back after the fight was over and talked to the receptionists. They say they did not see anything. The general manager of Valley Golf would not give us the names of the men who made my brother’s ear bleed. It took him an hour. Maybe even more than that. He seemed to not want to help us. Because, we were against the SECRETARY OF THE DEPARTMENT OF AGRARIAN REFORM and the MAYOR OF MASIU CITY, LANAO DEL SUR. They were all scared.

The world has gone crazy. Two politicians beat up a defenseless 56-year-old father and his 14-year-old son. At a golf course. I swear to God, I thought golfers were decent people. You would think politicians were decent people. I guess not. I guess they gang up on 56-year-old men and beat up pleading 14-year-old kids.

Please pray for my dad, my brother and for my whole family. Please pray that we get JUSTICE. Oh God, please, give these people what they deserve.

Grabe, nanggigigil ako nung binabasa ko yan! Pinasabog niya yung utak ko nung minememorize ko yang mga secretaries na yan tapos.. %$#@! Sana nga makamit ng pamilyang ito ang JUSTICE! Grabe. Nakakalungkot. Sa Pilipinas pa may ganyang mga pulitiko, na akala nila kung sino na silang napakaPOWERFUL e wala namang tatalo sa papa kong si Papa Jesus! Sana isama natin sila sa prayers natin, makamit sana nila ang hustisya. Gusto kong makitang behind bars ang mga lokong yan, tinalo pa ata tatay ko sa pangongotong, haha uy joke lang yun! Di nangongotong tatay ko, pwersahang pagnanakaw lang talaga. HAHA. LOL. Please include them in our prayers.

Ayun nga, yun din ang rason kung bakit – kung nabasa niyo ang aking mga lumang posts – may Bahay 1 at Bahay 2 akong tinatawag. Bahay ng nanay ko at bahay ng tatay ko. O diba bongga? Parang mukhang mayaman, dalawa bahay. LOL.

Dec 26, 2008 – Imbis na mag-muni-muni at magtanto ay ginawa ko nalang masaya ang araw ko. Pagkagising, pinag-expirementuhan ang Ipod Touch, Jineylbreyk (JailBreak) na salamat sa Diyos ay naging mabuti ang kinalabasan, para na siyang iPhone, dami ng apps. Kumaen. Naligo. Pumunta ng SM. Nanuod ng Baler. Nag-”STARBUCKS” (kasi makukumpleto ko na yung stickers – and yes, kumpleto na siya!). Nag pa-foot spa sa salon, DAPAT. Kaso.. nakakatmad nang i-explain. Balik ulit SM. Starbucks ulit. Nanuod ng LSF (Last Full Show) – Ang Tanging Ina Niyong Lahat…

TITLE: Nescafe 3-in-1 Movie. Kaya iyan parte ng aking pamagat sa post na ito ay dahil sobrang ganda ng palabas na ito! As in! AS IN TALAGA! In fact, nagmessage ako sa lahat ng contacts ko sa selepown ko.

“Tae talaga. Pasensya na. Wala akong mapagbuhusan ng aking emusyon at pagkagalak. I personally suggest and recommend to all of you to watch ‘Ang Tanging Ina Niyong Lahat’. Grabe, use all the positive adjectives and adverbs to describe the movie, ganun talaga ako natuwa…blablabla etc. (medyo mahaba e)”

So ayun, 3-in-1 kasi lahat andun na e. Naramdaman ko almost all feelings in this world. Natawa, Naiyak (aww. so sad but true, kasi ano e.. uhm, abangan niyo sa mga susunod kong post kung bakit..), Naasar, etc. Ganun talaga siya kagrabe. Sorry, kahit ngayon ramdam ko parin yung aftershock nung movie. Ang ganda talaga promise.

Conclusion: One year ko na rin pala akong naging Independent na talaga. Dati kasi so-so Independent lang, ngayon Independent na talaga (pero hindi financially) which leads us to ALMOST INDEPENDENT. Haha. One year ko nang natiis ang hirap, sakit, puot, hinagpis, dalamhati, panibughoy at iba pa. One year nang natago sa mga masasaya kong ngiti ang tunay na nararamdaman ng isang SESARYO. (Sorry kung medyo melodramatic ako) Pero yun talaga yung nararamdaman ko.

Ang ganda talaga ng Ang Tanging Ina Niyong Lahat. Ilang beses ko na bang nasabing maganda ang Ang Tanging Ina Niyong Lahat? Ewan basta, basta kelangan niyong panuorin ang film na to. Kung sino nakornihan, aym sori, wala akong magagawa sa inyo. Haha.

Pahabol: Salamats sa mga nagregalo. Tumatanggap pa ko ng “Post Christmas Gift”.

“They say bad things happen for a reason, but no wise word gonna stop the bleeding…”